DHS چه پیشنهادی دارد؟

این قانون پیشنهادی چندین تغییر عمده در مجوز اشتغال برای متقاضیان پناهندگی ایجاد می‌کند، از جمله:

• افزایش مدت انتظار برای درخواست مجوز کار از ۱۸۰ روز به ۳۶۵ روز

• گسترش زمینه‌های عدم صلاحیت کیفری و مبتنی بر ورود

• الزام ارائه اطلاعات بیومتریک برای درخواست‌های اولیه و تمدید

• افزایش زمان پردازش مجوزهای اولیه کار از 30 روز به 180 روز

• از همه مهم‌تر، توقف پذیرش درخواست‌های جدید اجازه کار مبتنی بر پناهندگی، هر زمان که زمان رسیدگی به درخواست پناهندگی از ۱۸۰ روز بیشتر شود.

روی هم رفته، این تغییرات دسترسی به اشتغال قانونی را برای افرادی که پرونده‌های پناهندگی‌شان در حال بررسی است، به شدت کاهش می‌دهد.

مهم‌ترین تغییر: توقف خودکار مجوزهای کار جدید

این قانون پیشنهاد می‌کند که USCIS پذیرش درخواست‌های اولیه اجازه کار مبتنی بر پناهندگی را هر زمان که میانگین زمان پردازش برای پرونده‌های پناهندگی مثبت در یک دوره ۹۰ روزه از ۱۸۰ روز بیشتر شود، متوقف کند.

اداره مهاجرت و شهروندی آمریکا (USCIS) در این قانون اذعان می‌کند که زمان پردازش فعلی از ۱۸۰ روز فراتر رفته و احتمالاً اندکی پس از اجرا، یک وقفه اولیه ایجاد خواهد شد.

از نظر عملی:

• اگر زمان رسیدگی به درخواست پناهندگی بیش از ۱۸۰ روز باشد، هیچ متقاضی پناهندگی جدیدی حتی نمی‌تواند درخواست مجوز کار بدهد.

• این وقفه تا زمانی که زمان پردازش به ۱۸۰ روز یا کمتر کاهش یابد، ادامه خواهد داشت.

• اداره مهاجرت و تابعیت آمریکا (USCIS) تخمین می‌زند که بسته به حجم پرونده‌ها، رسیدن به این آستانه می‌تواند سال‌ها طول بکشد.

این امر دسترسی به مجوز کار را مستقیماً به شرایط انباشت پرونده‌هایی که متقاضیان پناهندگی کنترلی بر آنها ندارند، مرتبط می‌کند.

دوره انتظار به یک سال کامل افزایش یافت

طبق قوانین و مقررات فعلی، متقاضیان پناهندگی باید ۱۸۰ روز از تاریخ دریافت درخواست خود توسط USCIS صبر کنند و سپس برای مجوز کار درخواست دهند. 

این قانون پیشنهادی، دوره انتظار را از تاریخ دریافت درخواست پناهندگی کامل به ۳۶۵ روز تقویمی افزایش می‌دهد.

این یعنی:

• حتی اگر این وقفه اعمال نشود، متقاضی باید یک سال کامل قبل از درخواست صبر کند.

• اگر این وقفه برقرار باشد، متقاضی نمی‌تواند به هیچ وجه درخواست خود را ثبت کند، صرف نظر از اینکه چه مدت منتظر مانده باشد.

جدول زمانی پردازش از 30 به 180 روز افزایش یافته است

مقررات فعلی، USCIS را ملزم می‌کند که درخواست‌های اولیه اجازه کار مبتنی بر پناهندگی را ظرف 30 روز بررسی کند.

قانون پیشنهادی این مدت را برای درخواست‌های اولیه‌ای که پس از تاریخ لازم‌الاجرا شدن قانون ثبت شده‌اند، به ۱۸۰ روز افزایش می‌دهد.

این موضوع در کنار دوره انتظار ۳۶۵ روزه، می‌تواند منجر به حداقل ۱۸ ماه تأخیر شود تا فرد اجازه کار پیدا کند، حتی اگر هیچ وقفه‌ای در کار نباشد.

دلایل جدید عدم صلاحیت

این قانون، شمول افرادی که از دریافت مجوز کار منع شده‌اند را گسترش می‌دهد.

در میان دسته‌های پیشنهادی برای عدم صلاحیت:

• افرادی که ممکن است مشمول برخی از ممنوعیت‌های کیفری برای پناهندگی باشند

• افرادی که درخواست پناهندگی آنها قبل از صدور مجوز کار رد شده است

• افرادی که بیش از یک سال پس از ورود، بدون استثنا، درخواست پناهندگی داده‌اند

• افرادی که بدون بازرسی در تاریخ اجرای قانون یا پس از آن وارد شده‌اند، مگر اینکه استثنائات محدودی اعمال شود

این مقررات، لایه‌های غربالگری جدیدی را معرفی می‌کنند و اختیار رد صلاحیت اختیاری را گسترش می‌دهند.

بیومتریک اجباری برای درخواست‌های اولیه و تمدید

این قانون مستلزم ارائه اطلاعات بیومتریک برای درخواست‌های اولیه و تمدید مجوز کار مبتنی بر پناهندگی است.

عدم حضور به منزله انصراف خواهد بود.

اگرچه اطلاعات بیومتریک در سایر زمینه‌های مهاجرتی رایج است، اما اعمال قطعی آنها برای تمدید ویزا، موانع اداری را افزایش می‌دهد و ممکن است به دلیل از دست دادن وقت ملاقات، درخواست‌های رد بیشتری ایجاد کند.

مجوز خاتمه خودکار کار

این پیشنهاد همچنین قوانین فسخ خودکار قرارداد را گسترش می‌دهد.

مجوز کار در موارد زیر خاتمه می‌یابد:

• بلافاصله پس از رد درخواست توسط افسر پناهندگی، مگر اینکه پرونده به دادگاه مهاجرت ارجاع داده شود

• ۳۰ روز پس از رد درخواست پناهندگی توسط قاضی مهاجرت، مگر اینکه درخواست تجدیدنظر ثبت شود

• بلافاصله پس از رد درخواست تجدیدنظر توسط هیئت تجدیدنظر مهاجرت

این امر دوره ثبات مجوز کار را در طول دادرسی کوتاه می‌کند.

توجیه وزارت امنیت داخلی آمریکا

این قانون بیان می‌کند که اهداف آن عبارتند از:

• افزایش یکپارچگی مزایا

• رسیدگی به نگرانی‌های امنیت ملی و ایمنی عمومی

• کاهش انگیزه‌ها برای درخواست‌های پناهندگی بی‌اساس

• کاهش فشار بر منابع آژانس

وزارت امنیت داخلی آمریکا استدلال می‌کند که مجوز کار مبتنی بر پناهندگی به عنوان آهنربایی عمل کرده است که پرونده‌های بدون شایستگی را تشویق می‌کند و سخت‌تر کردن شرایط لازم، فشار انباشت پرونده‌ها را کاهش می‌دهد.

پیامدهای عملی

اگر این قانون به صورت مکتوب نهایی شود، موارد زیر را در بر خواهد داشت:

• بسیاری از متقاضیان پناهندگی را برای مدت طولانی بدون درآمد قانونی رها می‌کنند

• افزایش اتکا به خانواده، جامعه یا بازارهای کار غیررسمی

• افزایش مسکن و بی‌ثباتی اقتصادی

• انتقال بار اقتصادی به دولت‌های محلی و سازمان‌های غیرانتفاعی

• ایجاد بی‌ثباتی عملیاتی برای کارفرمایانی که به نیروی کار متقاضیان پناهندگی متکی هستند

از آنجا که مکانیسم توقف به زمان پردازش درخواست پناهندگی گره خورده است، و از آنجا که این زمان‌ها در حال حاضر بیش از ۱۸۰ روز هستند، این قانون می‌تواند به عنوان یک توقف تقریباً کامل در صدور مجوز کار جدید مبتنی بر پناهندگی برای سال‌ها عمل کند.

تغییر ساختاری گسترده‌تر

از نظر تاریخی، مجوز کار مبتنی بر پناهندگی به عنوان یک پل موقت اما قابل پیش‌بینی در طول رسیدگی به پرونده‌ها در نظر گرفته شده است.

این قانون، مجوز کار را به صورت زیر تعریف می‌کند:

• مشروط

• اختیاری

• وابسته به معیارهای انباشت در سطح سیستم

• صرف نظر از شایستگی هر پرونده، احتمالاً برای مدت طولانی در دسترس نخواهد بود

نتیجه صرفاً زمان انتظار طولانی‌تر نیست.

این یک بازتعریف ساختاری است که آیا متقاضیان پناهندگی می‌توانند در حین پیگیری درخواست‌های پناهندگی، به طور قانونی از خود حمایت مالی کنند یا خیر.

نکته‌ی اصلی

این قانون پیشنهادی، مجوز کار مبتنی بر پناهندگی را از یک مزیت اداری با تأخیر به یک امتیاز بسیار محدود و مشروط به انباشت پرونده‌ها تبدیل می‌کند.

اگر به صورت نوشته شده پیاده‌سازی شود:

• بسیاری از پناهجویان برای مدت طولانی قادر به کار قانونی نخواهند بود.

• دسترسی به مجوز کار بر اساس معیارهای انباشت پرونده‌های USCIS متغیر خواهد بود.

• عواقب اقتصادی و انسانی این موضوع فراتر از دادگاه‌های مهاجرتی، به جوامع، کارفرمایان و اقتصادهای ایالتی گسترش خواهد یافت.

این پیشنهاد پیش از نهایی شدن، مستلزم بررسی دقیق عمومی و بحث‌های سیاسی اساسی است.