توضیح: اتحاد مجدد خانواده‌های افغان

نکته‌ی اصلی

از آگوست ۲۰۲۱، ادغام خانواده‌های افغان از طریق دو سیستم موازی انجام شده است:

1. سیستم ویزای مهاجرتی کنسولی

2. سیستم جابجایی پناهندگان

هر کدام از آنها دارای اختیارات قانونی، سازمان‌ها و آسیب‌پذیری‌های متفاوتی در برابر تغییر سیاست بودند.

از سال ۲۰۲۱ تا اواخر ۲۰۲۴، این سیستم‌ها به تدریج گسترش یافتند و جابجایی‌ها به طور قابل توجهی افزایش یافت، هرچند که این افزایش به اندازه‌ای نبود که بتواند جدایی ایجاد شده در طول تخلیه را به طور کامل ترمیم کند.

از ژانویه ۲۰۲۵، تصمیمات پی در پی در سیاست‌گذاری‌ها، ابتدا سیستم جابجایی پناهندگان را متوقف کرد و سپس سیستم کنسولی را محدود کرد و ده‌ها هزار خانواده را در اواسط فرآیند، متوقف ساخت.

امروزه، بسیاری از خانواده‌های افغان نه به دلیل شکاف‌های بررسی سوابق، بلکه به دلیل تعلیق سازوکارهای جابجایی و ورود، از هم جدا مانده‌اند.

اوت ۲۰۲۱: تخلیه و جداسازی

تخلیه کابل در آگوست ۲۰۲۱ آشفته و ناقص بود.

بسیاری از مسافران بدون موارد زیر سوار هواپیما شدند:

• همسران،

• کودکان،

• والدین،

• یا سایر اعضای واجد شرایط خانواده که نتوانستند به HKIA دسترسی پیدا کنند.

دیگران به دلایل زیر از هم جدا شدند:

• کودکانی که پا به سن گذاشته‌اند،

• اعضای خانواده فاقد گذرنامه بودند،

• شرایط امنیتی مانع سفر شد،

• یا اعضای خانواده در دسته‌های قانونی متفاوتی قرار می‌گرفتند که نیازمند سیستم‌های پردازش متفاوتی بودند.

هیچ مسیر واحدی برای اتحاد مجدد وجود نداشت. اتحاد مجدد خانواده‌های افغان در سراسر سیستم‌های کنسولی و پناهندگی اتفاق می‌افتاد و باعث تفاوت‌های زیادی در آنچه که پس از آن رخ می‌داد، می‌شد.

آن تقسیم ساختاری، هر آنچه را که پس از آن رخ داد، شکل داد.

الف. سیستم ویزای مهاجرت کنسولی

این سیستم، اعضای خانواده را از طریق مرکز ملی ویزا و دفاتر کنسولی خارج از کشور پردازش می‌کرد و منجر به صدور ویزای مهاجرتی می‌شد.

شامل سه مسیر اصلی بود.

۱. اعضای خانواده مشتق شده از ویزای مهاجرت ویژه (SIV)

اعضای خانواده واجد شرایط:

• همسر

• فرزندان مجرد زیر ۲۱ سال

فرآیند مورد نیاز:

• تأیید رئیس مأموریت

• رسیدگی به دادخواست I-360

• مدارک احراز صلاحیت مرکز ملی ویزا

• مصاحبه کنسولی

• صدور ویزا

• بازرسی نهایی ورودی

این جابجایی در طول سال‌های ۲۰۲۲ تا اوایل ۲۰۲۵ رخ داد، اما با تنگناهای ساختاری مواجه شد:

• کارهای عقب افتاده COM

• محدودیت‌های سقف ویزا

• محدودیت‌های ظرفیت جابجایی

از ماه مه ۲۰۲۵:

• از سپتامبر ۲۰۲۱ بیش از ۷۷۰۰۰ ویزای مهاجرتی خاص (SIV) صادر شده است.

• تقریباً ۱۷۸۰۰۰ نفر تأییدیه COM را داشتند اما هنوز ویزا دریافت نکرده بودند.

این نشان‌دهنده‌ی عدم تطابق در میزان انتقال اطلاعات بود، نه عدم احراز صلاحیت.

۲. ویزاهای مهاجرتی مبتنی بر خانواده (I-130)

ثبت شده توسط:

• شهروندان آمریکایی برای همسر، فرزندان و والدین

• ساکنان دائم قانونی برای همسران و فرزندان مجرد زیر ۲۱ سال

فرآیند مورد نیاز:

• تاییدیه I-130

• مدارک احراز صلاحیت مرکز ملی ویزا

• سوگندنامه حمایت

• مصاحبه کنسولی

• صدور ویزا

• بازرسی نهایی ورودی

محدودیت‌های عملی، حرکت پیچیده:

• خدمات کنسولی آمریکا در افغانستان ارائه نمی‌شود

• سفر به کشور ثالث الزامی است

• فشار اجرایی پاکستان، ریسک را افزایش داد

• ظرفیت در پست‌های مختلف متفاوت بود

اینها مسیرهای قانونی استاندارد بودند، اما محیط عملیاتی آنها را شکننده می‌کرد.

۳. پناهنده‌ی پیرو (FTJ-A)

FTJ-A یک فرآیند ویزای مهاجرت کنسولی است، نه یک مسیر پناهندگی.

این مورد در موارد زیر اعمال شد:

• همسران و فرزندان مجرد زیر ۲۱ سال افرادی که در ایالات متحده پناهندگی دریافت کرده‌اند.

فرآیند مورد نیاز:

• تأیید فرم I-730 توسط USCIS

• انتقال پرونده به پست خارج از کشور

• مصاحبه کنسولی

• صدور ویزای مهاجرتی

• بازرسی نهایی ورودی

از نظر قانونی، FTJ-A با اسکان مجدد پناهندگان متفاوت بود و به پست‌های کنسولی فعال و مجوز سفر متکی بود.

وقتی محدودیت‌های ورود بعداً گسترش یافت، موارد FTJ-A مستقیماً تحت تأثیر قرار گرفتند.

دوم. سیستم جابجایی پناهندگان

این سیستم از طریق دفتر جمعیت، پناهندگان و مهاجرت وزارت امور خارجه (PRM)، خدمات شهروندی و مهاجرت ایالات متحده (USCIS) و پلتفرم‌های جابجایی CARE فعالیت می‌کرد.

شامل سه مسیر بود.

۱. پذیرش پناهندگان USRAP (P1 و P2)

شامل:

• متقاضیان اصلی

• همسران و فرزندان واجد شرایط

فرآیند مورد نیاز:

• ارجاع

• مصرف PRM

• مصاحبه پناهندگی USCIS

• بررسی امنیتی

• جابجایی CARE به یک پلتفرم پردازش

• بازرسی نهایی ورودی

دسته بندی های اولویت ویژه در USRAP

در چارچوب سیستم جابجایی پناهندگان، دسته‌های خاصی از متقاضیان برای رسیدگی در اولویت از طریق مکانیسم‌های ارجاع P1 و P2 شناسایی شدند.

این موارد شامل خانواده درجه یک پرسنل فعال ارتش آمریکا یا وزارت دفاع که اخیراً از هم جدا شده‌اند، می‌شد. تقریباً ۳۰۰۰ مورد از این موارد وجود داشت.

این پرونده‌ها مسیر مهاجرتی جداگانه‌ای ایجاد نکردند. در عوض، آنها به صورت جداگانه تحت نظر مقامات موجود P1 یا P2 به سیستم USRAP ارجاع داده شدند و از طریق همان زیرساخت‌های پذیرش، مصاحبه، بررسی و جابجایی پناهندگان CARE پردازش شدند.

اگرچه اولویت‌بندی گاهی اوقات روند رسیدگی به پرونده‌های انفرادی را تسریع می‌کرد، اما تنگناهای سیستماتیک را از بین نمی‌برد. پس از ژانویه ۲۰۲۵، این پرونده‌ها تحت تأثیر تعلیق گسترده‌تر عملیات پردازش و جابجایی پناهندگان قرار گرفتند.

تا سال ۲۰۲۴:

• نزدیک به ۲۹۵۰۰ پناهنده وارد ایالات متحده شده بودند.

• سال مالی ۲۰۲۵ پیش از توقف ورود پناهندگان در ژانویه، شاهد ورود بیش از ۶۴۰۰ پناهنده بود.

جابجایی تا اواخر سال ۲۰۲۴ به طور قابل توجهی سرعت گرفته بود، اما هنوز حجم کارهای عقب افتاده ناشی از جدایی خانوادگی در سال ۲۰۲۱ را جبران نکرده بود.

۲. پناهنده‌ی پیرو برای پیوستن (FTJ-R)

اعمال شده به:

• همسران و فرزندان مجرد زیر ۲۱ سال پناهندگان پذیرفته شده.

پردازش شده از طریق:

• تاییدیه USCIS

• مصاحبه به سبک پناهندگان

• جابجایی CARE

• بازرسی نهایی ورودی

FTJ-R از نظر ساختاری به سیستم جابجایی پناهندگان گره خورده بود.

وقتی پذیرش پناهندگان متوقف شد، FTJ-R نیز به همراه آن متوقف شد.

۳. الحاق خانواده‌ی زندانیِ آزاد شده با قید وثیقه (DS-4317)

افغان‌هایی که تحت عملیات «خوشامدگویی به متفقین» به طور مشروط وارد ایالات متحده شده بودند، در ابتدا هیچ کانال رسمی برای اتحاد مجدد نداشتند.

فرآیند DS-4317 بعداً ایجاد شد تا موارد زیر را امکان‌پذیر سازد:

• همسران

• فرزندان مجرد زیر ۲۱ سال

• والدین و سرپرستان کودکان بدون همراه

نکته مهم این است که DS-4317 اعضای خانواده را به ساختار پردازش پناهندگان هدایت کرد.

لازم بود:

• اعتبارسنجی آزادی مشروط

• تأیید روابط خانوادگی

• مصاحبه به سبک پناهندگان USCIS

• بررسی امنیتی

• جابجایی CARE

این یک مسیر ویزای مهاجرتی سنتی نبود.

حرکت شروع شد، اما کند بود.

از ژانویه ۲۰۲۵:

• هزاران پرونده الحاق خانواده با فرم DS-4317 همچنان در حال بررسی بود.

• بسیاری از خانواده‌ها بیش از ۴.۵ سال است که منتظرند.

این سیستم وجود داشت و عملیاتی بود، اما برای تطبیق با مقیاس جداسازی با مشکل مواجه بود.

۲۰۲۳–۲۰۲۴: مقیاس‌پذیری تحت استقبال پایدار

استقبال پایدار، جابجایی رسمی و افزایش توان عملیاتی.

تا اواخر سال ۲۰۲۴:

• کل ورود آمریکایی‌ها از آگوست ۲۰۲۱ به نزدیک به ۱۹۸,۵۰۰ نفر رسیده است.

• تنها در سال مالی ۲۰۲۵، بیش از ۲۵۰۰۰ نفر قبل از توقف عملیات، وارد کشور شدند.

• جابجایی‌ها از افغانستان در سال مالی ۲۰۲۵، قبل از توقف ژانویه، از ۱۱۵۰۰ نفر فراتر رفت.

حرکت به طور قابل توجهی افزایش یافته بود.

اما تقاضا همچنان از توان عملیاتی فراتر رفت:

• بیش از ۱۶۲۰۰۰ متقاضی ویزای مهاجرت خاص (SIV) تاییدیه COM را دریافت کردند.

• ده‌ها هزار پناهنده در کشورهای ثالث باقی ماندند.

• هزاران پرونده مربوط به آزادی مشروط و اتحاد مجدد زندانیان همچنان در حال بررسی بود.

این سیستم در حال کار و توسعه بود، اما هنوز آسیب‌های ایجاد شده در سال ۲۰۲۱ را به طور کامل ترمیم نکرده بود.

ژانویه ۲۰۲۵: توقف جابجایی پناهندگان

در ژانویه ۲۰۲۵:

• روند رسیدگی به پرونده‌های پناهندگان و پذیرش آنها متوقف شد.

• عملیات جابجایی CARE به حالت تعلیق درآمد.

• حرکت از طریق سکوهای پناهندگان عملاً متوقف شد.

عواقب فوری:

• جنبش USRAP متوقف شد.

• اف‌تی جی-آر متوقف شد.

• DS-4317 متوقف شد.

• جمعیت کشورهای ثالث سرگردان شدند.

• فشار اجرایی پاکستان از سر گرفته شد.

سیستم جابجایی پناهندگان متوقف شد.

اعلامیه ریاست جمهوری مبنی بر تعلیق ورود اتباع برخی کشورها: محدودیت‌های کنسولی

محدودیت‌های بعدی سفر و ورود، سیستم کنسولی را تحت تأثیر قرار داد:

• انتشار اوراق مشتقه SIV متوقف شد.

• سفر با ویزای مهاجرتی خانوادگی به حالت تعلیق درآمد.

• موارد FTJ-A قادر به حرکت نیستند.

پردازش و ورود از نظر قانونی مجزا هستند، اما وقتی ورود به حالت تعلیق در می‌آید، مصاحبه‌ها و صدور مجوز از نظر عملکردی بی‌اهمیت می‌شوند.

خانواده‌های تأیید شده نمی‌توانستند دوباره به هم بپیوندند.

دومین فرمان ریاست جمهوری منجر به تعطیلی کامل دولت شد

پس از حادثه تیراندازی ۲۶ نوامبر ۲۰۲۵ که در آن اتباع افغان حضور داشتند، اعلامیه جدید ریاست جمهوری لغو شد:

• صدور ویزای افغانستان بیشتر متوقف شد، که شامل حذف معافیت‌ها برای ویزای مهاجرت خاص (SIV) و بستگان درجه یک شهروندان آمریکایی نیز می‌شود.

• صدور احکام رئیس هیئت نمایندگی به حالت تعلیق درآمد (اما بعداً به دلیل دستور دادگاه در 6 فوریه 2026 از سر گرفته شد). 

• اعضای خانواده‌ی افراد دارای ویزای SIV نمی‌توانستند ویزا دریافت کنند.

• اعضای خانواده شهروندان آمریکایی قادر به دریافت ویزا نبودند.

• مصاحبه‌ها بی‌اثر شدند.

در این مرحله، جداسازی دیگر به معنای کندی سرعت انتقال اطلاعات نبود.

این یک توقف چندلایه در سیاست‌گذاری بود که هر دو سیستم را تحت تأثیر قرار می‌داد.

جایی که اوضاع در آن قرار دارد

امروز:

• سیستم جابجایی پناهندگان همچنان متوقف است.

• روند الحاق DS-4317 همچنان متوقف مانده است.

• FTJ-R همچنان متوقف است.

• حرکت مشتق SIV به حالت تعلیق درآمده است.

• FTJ-A همچنان با محدودیت‌های ورود مواجه است.

• صدور ویزای مهاجرتی خانوادگی به حالت تعلیق درآمد.

• پاکستان اعلام کرده است که تمام افغان‌هایی را که در مسیر ایالات متحده قرار دارند، اخراج خواهد کرد.

• ده‌ها هزار نفر از افراد تایید شده و بررسی شده همچنان از هم جدا هستند.

از آگوست ۲۰۲۱:

• نزدیک به ۲۰۰ هزار افغان به ایالات متحده رسیده‌اند.

• ده‌ها هزار نفر همچنان مورد تایید هستند اما از هم جدا شده‌اند.

• سیستم‌هایی که برای اتحاد مجدد خانواده‌ها ساخته شده بودند، قبل از تعلیق، هرچند ناقص اما به طور فزاینده‌ای در مقیاس وسیع، کار می‌کردند.

بحران جداسازی فعلی ریشه در شکست بررسی صلاحیت ندارد، بلکه نتیجه تصمیمات سیاسی است که مکانیسم‌های جابجایی و ورود را در دو سیستم موازی متوقف کرده است.