نکته مهم در مورد محدوده

این توضیح فقط در مورد اتباع افغانستان در پاکستان صدق می‌کند.

افغان‌های ساکن کشورهای دیگر با رژیم‌های حقوقی، محیط‌های پردازش و خطرات متفاوتی روبرو بوده‌اند. در حالی که تصمیمات سیاسی ایالات متحده، افغان‌ها را در سطح جهان تحت تأثیر قرار داده است، پاکستان به دلیل نزدیکی به افغانستان، میزان جمعیت افغان‌های حاضر در آنجا و تعامل بین سیاست مهاجرتی ایالات متحده و تصمیمات اجرایی پاکستان، یک مورد منحصر به فرد و حاد را نشان می‌دهد .

این توضیح بر چگونگی تلاقی سیاست‌های ایالات متحده و پاکستان در پاکستان و اینکه چرا متحدان افغان در آنجا اکنون با خطر شدیدی روبرو هستند، تمرکز دارد.

این مرکز توضیح دهنده چه کسانی هستند؟

پاکستان میزبان چندین دسته از افغان‌های دارای روابط با ایالات متحده بوده است، از جمله:

• پناهندگانی که به برنامه پذیرش پناهندگان ایالات متحده (USRAP) ارجاع داده شده‌اند، که معمولاً به عنوان پرونده‌های P1 و P2 شناخته می‌شوند ،

• متقاضیان ویزای مهاجرت ویژه (SIV) که هنوز به مرحله مصاحبه نرسیده‌اند ،

• افغان‌هایی که برای آزادی مشروط بشردوستانه درخواست داده‌اند اما درخواست‌هایشان هرگز مورد بررسی قرار نگرفته است ، و

• سایر افغان‌هایی که پرونده‌های مهاجرتی مرتبط با ایالات متحده یا پرونده‌های خانوادگی دارند.

همه این گروه‌ها تحت تأثیر سیاست‌های متغیر قرار گرفته‌اند.

با این حال، این توضیح‌دهنده، سه جمعیتی را که در پاکستان بیشترین آسیب را دیده‌اند، در مرکز توجه قرار می‌دهد :

1. پناهندگان USRAP P1/P2

2. متقاضیان ویزای مهاجرت خاص (SIV) منتظر مصاحبه هستند ، و

3. متقاضیان آزادی مشروط بشردوستانه که پرونده‌هایشان بدون صدور حکم متوقف شده است .

این افراد آسیب‌پذیری‌های کلیدی مشترکی دارند:

• آنها اغلب فاقد وضعیت قانونی پایدار در پاکستان بودند.

• آنها نتوانستند با خیال راحت به افغانستان برگردند.

• آنها به جدول زمانی پردازش پرونده‌هایشان در ایالات متحده وابسته بودند که خارج از کنترل آنها بود.

• حمایت از آنها در پاکستان عمدتاً مبتنی بر مدارای غیررسمی بود تا قانون.

اوت ۲۰۲۱: هرج و مرج تخلیه و الزام کشور ثالث

پس از فروپاشی دولت افغانستان و خروج نیروهای آمریکایی در اوت ۲۰۲۱، ده‌ها هزار نفر از متحدان افغان پشت سر گذاشته شدند.

بلافاصله پس از این حادثه، دولت ایالات متحده دائماً به افغان‌هایی که درخواست پناهندگی داده بودند می‌گفت که نمی‌تواند به آنها کمک کند مگر اینکه در کشور ثالثی حضور فیزیکی داشته باشند . روند رسیدگی به پرونده پناهندگان در داخل افغانستان عملیاتی نبود و طالبان به عنوان یک دولت مشروع که ایالات متحده بتواند با آن هماهنگ شود، به رسمیت شناخته نمی‌شد.

برای بسیاری از افغان‌هایی که با انتقام‌جویی مواجه بودند، پیام واضح بود:

اگر کمک آمریکا را می‌خواهید، باید خودتان افغانستان را ترک کنید.

۲۰۲۱-۲۰۲۲: پناهندگان خود به پاکستان نقل مکان می‌کنند

پاکستان به دلایل زیر به مقصد اصلی پناهندگان افغان تبدیل شد:

• از نظر جغرافیایی قابل دسترسی بود.

• اجازه ورود می‌داد، اغلب به طور موقت.

• کشورهای دیگر شرایط ورود سخت‌تری را اعمال کردند.

تا اواخر سال ۲۰۲۱ و در طول سال ۲۰۲۲، ده‌ها هزار پناهنده افغان در پاکستان زندگی می‌کردند و منتظر رسیدگی به درخواست‌هایشان در ایالات متحده بودند.

بیشترین:

• ویزای کوتاه مدت داشته یا وضعیت قانونی دائمی نداشته است.

• مجبور شدند بارها ویزاهایشان را تمدید کنند یا در بلاتکلیفی قانونی زندگی کنند.

• به جای حمایت رسمی، به تحمل پاکستانی‌ها متکی بود.

مدافعان از همان ابتدا هشدار دادند که این ترتیبات شکننده و ناپایدار است.

اکتبر ۲۰۲۲: تغییرات پایدار و خوشایند در سیاست ایالات متحده

در اول اکتبر ۲۰۲۲ ، دولت ایالات متحده طرح «استقبال پایدار» را آغاز کرد و جایگزین طرح «استقبال از متحدان» شد.

استقبال پایدار تغییر قابل توجهی را نشان داد:

• ایالات متحده به پناهندگان P1 و P2 در داخل افغانستان اجازه دسترسی به پشتیبانی جابجایی را داد.

• این امر به این دلیل ممکن بود که طالبان به عنوان یک دولت مشروع به رسمیت شناخته نشده بود.

• در تئوری، پناهندگان دیگر نیازی به فرار به کشور ثالث برای واجد شرایط ماندن نداشتند.

اما برای پاکستان، این تأثیر محدود بود.

تا این مرحله:

• ده‌ها هزار پناهنده قبلاً در پاکستان بودند.

• بسیاری از آنها نتوانستند با خیال راحت به افغانستان برگردند.

• پاکستان همچنان میزبان جمعیت زیادی بود و هیچ جدول زمانی مشخصی برای خروج آنها وجود نداشت.

استقبال پایدار، سیاست ایالات متحده را تغییر داد.
این واقعیت ایجاد شده در پاکستان را خنثی نکرد .

۲۰۲۲-۲۰۲۳: تأخیرها، فشار اجرایی و افزایش ریسک

در طول سال ۲۰۲۲ و تا سال ۲۰۲۳:

• روند رسیدگی به پناهندگان همچنان کند بود.

• تمدید ویزا و اخذ مجوز خروج دشوارتر شد.

• پاکستان فشار بر نیروهای امنیتی را به صورت موجی افزایش داد.

پناهندگان با یک تناقض روبرو بودند:

• به آنها گفته شد که منتظر پردازش درخواستشان در آمریکا باشند.

• آنها به خاطر انتظار کشیدن جریمه شدند.

این تنش مستقیماً به تشدید تعاملات دیپلماتیک منجر شد.

پاییز ۲۰۲۳: تشدید تنش در دیپلماسی جاری ایالات متحده و پاکستان

تا پاییز ۲۰۲۳، ایالات متحده و پاکستان درگیر مذاکرات طولانی و طولانی در مورد اتباع افغان در پاکستان بودند که منتظر پردازش مهاجرت ایالات متحده بودند.

این بحث‌ها شامل موارد زیر بود:

• رهبری ارشد سفارت ایالات متحده،

• چندین سازمان دولتی ایالات متحده،

• همتایان دولت پاکستان.

چالش اصلی به طور گسترده درک شده بود:

• پاکستان میزبان جمعیت بسیار زیادی از افغان‌ها بود که به اندازه کافی سریع مهاجرت نمی‌کردند.

• ایالات متحده هنوز یک چارچوب پردازش و حفاظت پایدار که قادر به تحمل تأخیرهای طولانی باشد، ایجاد نکرده بود.

با افزایش فشار اجرایی و تشدید خطرات برای مردم افغانستان، نگرانی‌ها در این کانال دیپلماتیک موجود افزایش یافت .

در اکتبر ۲۰۲۳:

• سازمان «افغان ایواک» نامه‌ای رسمی به مقامات ارشد پاکستانی ارسال کرد و خواستار خویشتن‌داری در قبال افغان‌ها در مسیرهای مهاجرتی ایالات متحده شد.

• در این نامه، معافیت از بازداشت و تبعید برای این جمعیت تعریف‌شده درخواست شده بود.

• این نامه توسط یک گروه دو حزبی متشکل از سفیران سابق ایالات متحده، ژنرال‌های بازنشسته و رهبران بشردوستانه امضا شده است.

تقریباً در همان زمان:

• اعضای کنگره، از جمله نماینده ویلیام کیتینگ، مکاتباتی را برای مقامات پاکستانی ارسال کردند.

• این نامه‌ها خواستار افتتاح یک مرکز پشتیبانی اسکان مجدد و اعمال محدودیت‌های مجدد در قبال پناهندگان افغان و سایر جمعیت‌های مرتبط با ایالات متحده شدند.

• مکاتبات خصوصی بیشتر از سناتورها و دفاتر کنگره نیز همین پیام را تقویت می‌کرد.

این حروف:

• آغازگر تعامل ایالات متحده و پاکستان نبود.

• دیپلماسی موجود را تقویت کرد .

• مسائل بشردوستانه و دیپلماتیک را افزایش داد.

• روشن کرد که وضع موجود غیرقابل دفاع است.

این تشدید تنش به تقویت دیپلماسی موجود کمک کرد و زمینه را برای تعامل سطح بالا که در نوامبر 2023 دنبال شد، فراهم کرد.

چه چیزی در پاییز ۲۰۲۳ تغییر کرد
این تغییر اساسی نه تنها دیپلماتیک، بلکه عملیاتی نیز بود.

یکی از خواسته‌های اصلی، که در نامه‌ی AfghanEvac و مکاتبات کنگره نیز منعکس شده بود، افتتاح یک مرکز پشتیبانی اسکان مجدد (RSC) در پاکستان بود تا روند رسیدگی به پناهندگان بتواند در مقیاس واقعی انجام شود و فشار اجرایی پاکستان مانع از فروپاشی این خط لوله شود.

در عمل، افزایش ظرفیت RSC و افزایش حضور PRM و USCIS مکانیسمی بود که درک گسترده‌تر را عملی کرد: پاکستان می‌توانست به پیشرفت قابل مشاهده در پردازش پرونده‌ها اشاره کند، و ایالات متحده می‌توانست به طور موثقی متعهد شود که یک جمعیت مشخص را از طریق سیستم منتقل کند، نه اینکه آنها را در بلاتکلیفی نامحدود رها کند.

نوامبر ۲۰۲۳: یک پیشرفت شکننده با پاکستان

در پاییز ۲۰۲۳ ، پس از تعاملات پایدار در سطوح بالا، ایالات متحده و پاکستان به یک تفاهم عملی دست یافتند.

این دوره شامل موارد زیر بود:

• سفرهای مقامات ارشد وزارت امور خارجه به پاکستان

• تعامل در سطح سفیر با وزارت امور خارجه پاکستان.

• فشار موازی کنگره و دیپلماتیک.

• تمرکز هماهنگ بین سازمانی بر پاکستان.

پیام غیرقابل انکار بود: این یک جمعیت مشخص و مستند بود که ایالات متحده مسئولیت آن را پذیرفته بود.

این فهرست شامل موارد زیر بود:

• پناهندگان USRAP P1/P2،

• متقاضیان ویزای مهاجرت خاص (SIV)،

• متقاضیان آزادی مشروط بشردوستانه.

فهرست نشان داده شد، نه اینکه از قلم افتاده باشد.

تعهدات انجام شده

دو تعهد متقابل حاصل شد.

تعهد آمریکا
ایالات متحده متعهد شد که به پرونده همه افغان‌های حاضر در مسیرهای مهاجرتی آمریکا در پاکستان رسیدگی کند. رسیدگی به پرونده‌ها واقعی و مداوم بود و با برنامه‌های استخدامی مرتبط با افزایش ظرفیت رسیدگی، از جمله مکانیسم RSC که امکان افزایش تعداد پرونده‌ها را فراهم می‌کرد، پشتیبانی می‌شد. نامه‌های سفارت برای هر فرد موجود در لیست صادر شد.

تعهد پاکستان
پاکستان متعهد شد که در طول روند رسیدگی به درخواست‌های پناهندگی در آمریکا، آن جمعیت مشخص را مورد آزار و اذیت قرار ندهد.

برای مدتی، این ترتیب کارساز بود:

• دستگیری‌ها کاهش یافت.

• اخراج‌ها کند شد.

• نامه‌های سفارت مورد احترام قرار گرفتند.

۲۰۲۴: تعادلی شکننده

در طول سال ۲۰۲۴:

• پردازش ایالات متحده ادامه یافت.

• پاکستان تا حد زیادی به تعهد خود برای خویشتنداری عمل کرد.

• متحدان افغان با تکیه بر تفاهمی که سال قبل حاصل شده بود، در پاکستان باقی ماندند.

این سیستم ناقص بود، اما کار می‌کرد.

۲۰۲۳-۲۰۲۴: جابجایی‌های CARE، مسکن پایدار ایالات متحده و اتکا در پاکستان

به عنوان بخشی از تلاش‌های دولت ایالات متحده برای جابجایی افغان‌ها، هماهنگ‌کننده تلاش‌های جابجایی افغان‌ها (CARE) افغان‌ها را از طریق زمینی از افغانستان به پاکستان منتقل کرد ، از جمله پناهندگان، متقاضیان ویزای مهاجرت ویژه (SIV) که منتظر مصاحبه بودند و دیگران که مسیرهای مهاجرتی ایالات متحده در انتظارشان بود.

این افراد در مدت زمان رسیدگی به پرونده‌هایشان در مسکن‌های تحت حمایت دولت ایالات متحده اسکان داده شدند. برای بسیاری، این مسکن‌ها یک نقطه گذار بودند، نه یک مقصد.

به افرادی که به خانه‌های CARE آورده می‌شدند ، این باور القا می‌شد که پس از تکمیل روند رسیدگی به پرونده‌شان، به ایالات متحده نقل مکان خواهند کرد . با تکیه بر این تصور، بسیاری از آنها دارایی‌های باقی‌مانده خود را در افغانستان فروختند ، پس‌انداز شخصی خود را تمام کردند و اندک ثباتی را که برایشان باقی مانده بود، از دست دادند.

این پشتیبانی جابجایی و مسکن:

• جان‌ها را نجات داد.

• ادامه پردازش فعال شد.

• و از همه مهم‌تر، باعث ایجاد اتکای عمیق به پیگیری‌های آمریکا شد .

اکثر افراد پس از نقل مکان به مسکن‌های تحت حمایت آمریکا در پاکستان:

• نمی‌توانستم با خیال راحت به افغانستان برگردم.

• دیگر خانه، وسیله امرار معاش یا دارایی برای بازگشت نداشتند.

• هیچ وسیله مستقلی برای اقامت قانونی در پاکستان نداشت.

در نوامبر ۲۰۲۴ ، سازمان CARE شروع به حذف برخی از افغان‌ها از مسکن در پاکستان کرد که پرونده‌هایشان متوقف شده یا دیگر واجد شرایط دریافت حمایت مستمری نبودند. CARE تصریح کرد که این تصمیمات، تصمیمات مربوط به مهاجرت یا واجد شرایط بودن برای ویزا نیستند ، بلکه تصمیمات مربوط به حمایت مستمری مربوط به اداره مسکن هستند.

مدافعان حقوق بشر نگرانی‌های فوری خود را در مورد زمان‌بندی و پیامدهای این حذف‌ها ابراز کردند، به‌ویژه به این دلایل:

• این افراد توسط خود دولت ایالات متحده به مسکن منتقل شده بودند.

• بسیاری مدت‌ها منتظر بودند.

• چندین نفر بعداً تأیید یا مجوز رئیس مأموریت را برای ادامه کار دریافت کردند، که نشان می‌دهد پرونده‌های متوقف‌شده لزوماً پرونده‌های غیرقابل قبول نیستند.

این جابجایی‌های مسکن باعث فروپاشی بعدی توافق ایالات متحده و پاکستان نشد. اما آسیب‌پذیری بخشی از افغان‌ها در پاکستان را تنها چند ماه قبل از توقف کامل روند رسیدگی به درخواست‌هایشان در ایالات متحده، افزایش داد .

ژانویه ۲۰۲۵: توقف پردازش و فروپاشی توافق‌نامه

در ژانویه ۲۰۲۵ ، دولت ترامپ روند رسیدگی به درخواست‌های پناهندگی را متوقف کرد.

آن تصمیم:

• روند رسیدگی به پرونده پناهندگان آمریکایی در پاکستان متوقف شد.

• تعهد ایالات متحده مبنی بر توافق پاییز ۲۰۲۳ را نقض کرد.

• انگیزه برای خویشتنداری پاکستان را از بین برد.

پاکستان تقریباً بلافاصله آزار و اذیت، بازداشت و اخراج افغان‌های مرتبط با آمریکا را از سر گرفت.

اسلام آباد به عنوان پست پیش فرض پس از ژانویه 2025

پس از ژانویه ۲۰۲۵، دولت ایالات متحده نیز تصمیم جداگانه و مهمی گرفت.

از آنجا که هیچ خدمات کنسولی ایالات متحده در افغانستان وجود ندارد، وزارت امور خارجه اسلام آباد را به عنوان مرکز اصلی پردازش پرونده‌های اتباع افغان اعلام کرد .

این نامگذاری:

• بدون هماهنگی قبلی با پاکستان انجام شد.

• برای اکثر دسته‌های ویزای افغانستان ، از جمله ویزای خانوادگی و سایر ویزاهای مهاجرتی و غیرمهاجرتی، اعمال می‌شود.

• شامل ویزای مهاجرت خاص افغانستان (SIV) که از چارچوب قانونی و عملیاتی جداگانه‌ای پیروی می‌کند، نمی‌شود .

• تقاضای افغانستان را در زمانی که ظرفیت پردازش در حال کاهش بود، نه افزایش، بیشتر به اسلام آباد متمرکز کرد.

برای بسیاری از افغان‌ها در پاکستان، این به معنای:

• ملزم بودن به ماندن در پاکستان برای پیگیری ویزا.

• در معرض اجرای قانون قرار گرفتن در حین انتظار.

• نداشتن پست جایگزین.

این تصمیم، دقیقاً در لحظه نامناسب، ریسک را تشدید کرد.

چرا این قابل پیش‌بینی بود، و چرا هنوز اشتباه است؟

مدافعان سال‌ها هشدار دادند که:

• حمایت‌های موقت نمی‌توانستند به طور نامحدود ادامه داشته باشند.

• تأخیر، ریسک را افزایش می‌دهد.

• پناهندگان هزینه آن را خواهند پرداخت.

آن هشدارها درست از آب درآمدند.

اما آسیب قابل پیش‌بینی، به آسیب قابل قبول تبدیل نمی‌شود .

افغان‌هایی که بیشترین آسیب را دیده‌اند:

• در حین تکامل، از راهنمایی‌های ایالات متحده پیروی کرد.

• با حسن نیت منتظر ماند.

• هیچ کنترلی بر تصمیمات سیاسی ژانویه ۲۰۲۵ نداشت.

• قبلاً مستند شده، فهرست شده و برای هر دو دولت شناخته شده بودند.

آنها اکنون به خاطر شرایطی کاملاً خارج از کنترلشان مجازات می‌شوند.

وضعیت فعلی

امروز، ده‌ها هزار نفر از متحدان افغانستان در پاکستان با خطر جدیدی روبرو هستند.

این نتیجه‌ی سردرگمی یا سوءتفاهم نیست. 

این پیامد پایین‌دستی تصمیمات سیاسی است.

و هنوز هم اشتباه است.

آنچه AfghanEvac خواستار آن است

افغان اوک خواستار موارد زیر است:

• توقف فوری دستگیری، بازداشت و اخراج افغان‌هایی که طبق مدارک، در مسیر مهاجرت به ایالات متحده هستند.

• به رسمیت شناختن نامه‌های سفارت ایالات متحده یا اسناد معادل آن به عنوان مبنایی برای حمایت موقت.

• زمان و مکان برای از سرگیری تعامل دیپلماتیک و پردازش قانونی

زندگی‌ها به آن بستگی دارد.