توضیح‌دهنده · منطقه‌ای
متحدان افغان در پاکستان
تاریخچه‌ای از تصمیمات سیاسی و پیامدهای انسانی. چگونه ده‌ها هزار افغان با پرونده‌های ایالات متحده در پاکستان ساکن شدند، دو دولت در سال ۲۰۲۳ بر سر چه چیزی توافق کردند، چرا این توافق در ژانویه ۲۰۲۵ از بین رفت، و چرا خانواده‌های افغان در آنجا اکنون با بازداشت، آزار و اذیت و اخراج به افغانستان تحت کنترل طالبان روبرو هستند.
آخرین به‌روزرسانی ۱ نوامبر ۲۰۲۶
اتباع افغانستان در پاکستان، از جمله متقاضیان برنامه پذیرش پناهندگان ایالات متحده (USRAP) ، متقاضیان ویزای مهاجرت ویژه (SIV) ، متقاضیان آزادی مشروط بشردوستانه و I-730 و سایر ذینفعان الحاق خانواده ، با افزایش خطر مواجه هستند زیرا حمایت‌های هماهنگ سیاست ایالات متحده و پاکستان که زمانی آنها را پوشش می‌داد، از بین رفته است. پس از خروج ایالات متحده در سال 2021، ده‌ها هزار افغان برای انتظار پردازش درخواست‌هایشان در ایالات متحده به پاکستان نقل مکان کردند، که اغلب بدون وضعیت قانونی پایدار و متکی به ترتیبات دیپلماتیک غیررسمی برای جلوگیری از اجرا بودند. این ترتیبات با توقف پردازش درخواست‌های پناهندگان ایالات متحده و مسیرهای مرتبط با آن در سال 2025، از جمله پرونده‌های الحاق خانواده، بی‌ثبات شدند و بسیاری از افغان‌ها را سرگردان گذاشتند. این توضیح، پیشینه‌ای در مورد چگونگی ایجاد این شرایط، خطرات فعلی در محل و اقداماتی که AfghanEvac برای جلوگیری از آسیب بیشتر خواستار آن است، ارائه می‌دهد.
محدوده
این توضیح فقط مربوط به اتباع افغان در پاکستان است.
افغان‌های ساکن کشورهای دیگر با رژیم‌های حقوقی، محیط‌های پردازش و خطرات متفاوتی روبرو بوده‌اند. در حالی که تصمیمات سیاسی ایالات متحده، افغان‌ها را در سطح جهان تحت تأثیر قرار داده است، پاکستان به دلیل نزدیکی به افغانستان، میزان جمعیت افغان‌های حاضر در آنجا و تعامل بین سیاست مهاجرتی ایالات متحده و تصمیمات اجرایی پاکستان، یک مورد منحصر به فرد و حاد را نشان می‌دهد. این توضیح بر چگونگی تلاقی سیاست‌های ایالات متحده و پاکستان در پاکستان و اینکه چرا متحدان افغان در آنجا اکنون با خطر شدیدی روبرو هستند، تمرکز دارد.
چه کسی این توضیح دهنده را محور قرار می دهد
پاکستان میزبان چندین دسته از افغان‌های دارای روابط با ایالات متحده بوده است: پناهندگانی که به USRAP ارجاع داده شده‌اند (که معمولاً با نام پرونده‌های P1 و P2 شناخته می‌شوند)، متقاضیان ویزای مهاجرتی خاص (SIV) که هنوز به مرحله مصاحبه نرسیده‌اند، افغان‌هایی که برای آزادی مشروط بشردوستانه درخواست داده‌اند اما درخواست‌هایشان هرگز مورد بررسی قرار نگرفته است، و سایر افغان‌هایی که پرونده‌های مهاجرتی یا خانوادگی مرتبط با ایالات متحده دارند. همه این گروه‌ها تحت تأثیر سیاست‌های متغیر قرار گرفته‌اند. این توضیح، سه جمعیتی را که در پاکستان بیشترین آسیب را دیده‌اند، متمرکز می‌کند.
۱. پناهندگان USRAP P1 و P2
به برنامه پذیرش پناهندگان ایالات متحده ارجاع داده شده و پس از آگوست 2021 به آنها گفته شده است که ایالات متحده نمی‌تواند به آنها کمک کند مگر اینکه از نظر فیزیکی در یک کشور ثالث حضور داشته باشند.
۲. متقاضیان ویزای مهاجرت خاص (SIV) در انتظار مصاحبه
متقاضیانی که در صف انتظار ویزای مهاجرت ویژه بودند و هنوز به مرحله مصاحبه کنسولی نرسیده بودند، و بسیاری از آنها توسط خود دولت ایالات متحده به پاکستان منتقل شدند.
۳. متقاضیان آزادی مشروط بشردوستانه
افغان‌هایی که درخواست‌های آزادی مشروطشان بدون هیچ گونه رسیدگی متوقف شده و آنها را با پرونده‌ای در انتظار در ایالات متحده و بدون هیچ تصمیمی رها کرده است.
آنچه این گروه‌ها به اشتراک می‌گذارند
- آنها اغلب فاقد وضعیت قانونی پایدار در پاکستان بودند.
- آنها نتوانستند با خیال راحت به افغانستان برگردند.
- آنها به جدول زمانی پردازش پرونده‌هایشان در ایالات متحده وابسته بودند که خارج از کنترل آنها بود.
- حمایت از آنها در پاکستان عمدتاً مبتنی بر مدارای غیررسمی بود تا قانون.
۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲
الزام اقامت در کشور ثالث و خود-جابجایی
اوت ۲۰۲۱: تخلیه و الزام اقامت در کشور ثالث
پس از فروپاشی دولت افغانستان و خروج ایالات متحده در اوت ۲۰۲۱، ده‌ها هزار نفر از متحدان افغانستان پشت سر گذاشته شدند. بلافاصله پس از آن، دولت ایالات متحده به طور مداوم به افغان‌هایی که درخواست پناهندگی داده بودند می‌گفت که نمی‌تواند به آنها کمک کند مگر اینکه آنها به طور فیزیکی در یک کشور ثالث حضور داشته باشند. روند رسیدگی به پرونده پناهندگان در داخل افغانستان عملیاتی نبود و طالبان به عنوان یک دولت مشروع که ایالات متحده بتواند با آن هماهنگ شود، به رسمیت شناخته نمی‌شد.
«اگر کمک آمریکا را می‌خواهید، باید خودتان افغانستان را ترک کنید.» پیامی که بسیاری از افغان‌هایی که با انتقام‌جویی مواجه بودند، از راهنمایی‌های آمریکا گرفتند
۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲: پناهندگان به صورت خودجوش به پاکستان نقل مکان می‌کنند
پاکستان به دلیل دسترسی جغرافیایی، اجازه ورود (اغلب موقت) و اعمال شرایط سخت‌گیرانه‌تر ورود توسط سایر کشورها، به مقصد اصلی پناهندگان افغان تبدیل شد. تا اواخر سال ۲۰۲۱ و در طول سال ۲۰۲۲، ده‌ها هزار پناهنده افغان در پاکستان زندگی می‌کردند و منتظر رسیدگی به درخواست‌هایشان در ایالات متحده بودند.
اکثر آنها ویزای کوتاه مدت داشتند یا وضعیت قانونی پایداری نداشتند، مجبور بودند بارها ویزاهایشان را تمدید کنند یا در برزخ قانونی زندگی کنند و به جای حمایت رسمی، به تحمل پاکستانی‌ها متکی بودند. مدافعان حقوق بشر از همان ابتدا هشدار دادند که این ترتیبات شکننده و ناپایدار است.
اکتبر ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳
استقبال پایدار و افزایش فشار اجرایی
اکتبر ۲۰۲۲: استقبال پایدار، سیاست ایالات متحده را تغییر می‌دهد
در اول اکتبر ۲۰۲۲، دولت ایالات متحده طرح «استقبال پایدار» را جایگزین طرح «عملیات استقبال از متحدان» کرد. این طرح تغییر قابل توجهی را نشان می‌داد: ایالات متحده به پناهندگان P1 و P2 در داخل افغانستان اجازه دسترسی به پشتیبانی جابجایی را داد، که این امر به این دلیل امکان‌پذیر بود که طالبان به عنوان یک دولت مشروع به رسمیت شناخته نمی‌شد. در تئوری، پناهندگان دیگر نیازی به فرار به کشور ثالث برای واجد شرایط ماندن نداشتند.
برای پاکستان، تأثیر محدود بود. تا این زمان، ده‌ها هزار پناهنده در پاکستان بودند، بسیاری نمی‌توانستند با خیال راحت به افغانستان بازگردند و پاکستان همچنان میزبان جمعیت زیادی بود که هیچ جدول زمانی مشخصی برای خروج آنها وجود نداشت. «استقبال پایدار» سیاست ایالات متحده را تغییر داد. این واقعیت ایجاد شده در پاکستان را خنثی نکرد.
۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳: تأخیرها، فشار اجرایی و افزایش ریسک
در طول سال ۲۰۲۲ و تا سال ۲۰۲۳، روند رسیدگی به پرونده‌های پناهندگان همچنان کند بود، تمدید ویزا و اخذ مجوز خروج دشوارتر شد و پاکستان فشارهای اجرایی را به صورت موجی افزایش داد. پناهندگان با یک پارادوکس روبرو شدند: به آنها گفته شد که منتظر روند رسیدگی به پرونده‌هایشان در ایالات متحده بمانند و به دلیل انتظار جریمه شدند. این تنش مستقیماً به تشدید تعاملات دیپلماتیک منجر شد.
پاییز ۲۰۲۳
تشدید تنش در دیپلماسی جاری ایالات متحده و پاکستان
تا پاییز ۲۰۲۳، ایالات متحده و پاکستان درگیر مذاکرات طولانی و مفصلی در مورد اتباع افغان در پاکستان بودند که منتظر روند مهاجرت به ایالات متحده بودند. این مذاکرات شامل رهبران ارشد سفارت ایالات متحده، چندین سازمان دولتی ایالات متحده و همتایان دولتی پاکستان بود.
چالش اصلی به طور گسترده قابل درک بود. پاکستان میزبان جمعیت بسیار زیادی از افغان‌ها بود که به اندازه کافی سریع حرکت نمی‌کردند و ایالات متحده هنوز یک چارچوب پردازش و حفاظت پایدار که قادر به تحمل تأخیرهای طولانی باشد، ایجاد نکرده بود. با افزایش فشار اجرایی و تشدید خطرات برای جمعیت افغانستان، نگرانی‌ها در این کانال دیپلماتیک موجود افزایش یافت.
اکتبر ۲۰۲۳: نامه‌هایی به پاکستان
در اکتبر ۲۰۲۳، سازمان AfghanEvac نامه‌ای رسمی به مقامات ارشد پاکستانی ارسال کرد و خواستار خویشتنداری در قبال افغان‌هایی شد که در مسیرهای مهاجرتی ایالات متحده قرار دارند. این نامه خواستار معافیت از بازداشت و اخراج برای این جمعیت مشخص شده بود و توسط گروهی از سفرای سابق ایالات متحده، ژنرال‌های بازنشسته و رهبران بشردوستانه امضا شده بود.
تقریباً در همان زمان، اعضای کنگره، از جمله نماینده ویلیام کیتینگ، نامه‌هایی را به مقامات پاکستانی ارسال کردند و خواستار افتتاح یک مرکز پشتیبانی اسکان مجدد و تجدید محدودیت‌ها در قبال پناهندگان افغان و سایر جمعیت‌های مرتبط با ایالات متحده شدند. مکاتبات خصوصی دیگری از سناتورها و دفاتر کنگره نیز همین پیام را تقویت کرد.
این نامه‌ها آغازگر تعامل ایالات متحده و پاکستان نبودند. آنها دیپلماسی موجود را تقویت کردند، مسائل بشردوستانه و دیپلماتیک را افزایش دادند و روشن کردند که وضع موجود غیرقابل دفاع است. این تشدید تنش‌ها به تقویت دیپلماسی موجود کمک کرد و زمینه را برای تعامل سطح بالا که در نوامبر 2023 دنبال شد، فراهم کرد.
چه چیزی در پاییز ۲۰۲۳ تغییر کرد
این تغییر اساسی نه تنها دیپلماتیک، بلکه عملیاتی نیز بود. یک درخواست اصلی، که در نامه AfghanEvac و مکاتبات کنگره نیز منعکس شده بود، افتتاح یک مرکز پشتیبانی اسکان مجدد (RSC) در پاکستان بود تا روند رسیدگی به پناهندگان بتواند در مقیاس واقعی انجام شود و فشار اجرایی پاکستان مانع از فروپاشی این خط لوله شود.
در عمل، افزایش ظرفیت RSC و افزایش حضور PRM و USCIS مکانیسمی بود که درک گسترده‌تر را عملی کرد. پاکستان می‌توانست به پیشرفت قابل مشاهده در پردازش پرونده‌ها اشاره کند و ایالات متحده می‌توانست به طور موثقی متعهد شود که یک جمعیت مشخص را از طریق سیستم منتقل کند، نه اینکه آنها را در بلاتکلیفی نامحدود رها کند.
نوامبر ۲۰۲۳
پیشرفت شکننده با پاکستان
در پاییز ۲۰۲۳، پس از تعامل پایدار در سطح بالا، ایالات متحده و پاکستان به یک تفاهم عملی رسیدند. این دوره شامل بازدیدهای مقامات ارشد وزارت امور خارجه از پاکستان، تعامل در سطح سفیر با وزارت امور خارجه پاکستان، فشار موازی کنگره و دیپلماتیک و تمرکز هماهنگ بین سازمانی بر پاکستان بود.
پیام غیرقابل انکار بود: این یک جمعیت مشخص و مستند بود که ایالات متحده مسئولیت آن را پذیرفته بود. این فهرست شامل پناهندگان USRAP P1 و P2، متقاضیان ویزای SIV و متقاضیان آزادی مشروط بشردوستانه بود. این فهرست نشان داده شد، نه اینکه از قلم افتاده باشد.
تعهدات انجام شده
تعهد آمریکا
ایالات متحده متعهد شد که به پرونده همه افغان‌های حاضر در مسیرهای مهاجرتی آمریکا در پاکستان رسیدگی کند. رسیدگی به پرونده‌ها واقعی و مداوم بود و با برنامه‌های استخدامی مرتبط با افزایش ظرفیت رسیدگی، از جمله مکانیسم RSC که امکان افزایش تعداد پرونده‌ها را فراهم می‌کرد، پشتیبانی می‌شد. نامه‌های سفارت برای هر فرد موجود در لیست صادر شد.
تعهد پاکستان
پاکستان متعهد شد که در طول روند رسیدگی به درخواست‌های پناهندگی در آمریکا، آن جمعیت مشخص را مورد آزار و اذیت قرار ندهد.
۲۰۲۴: تعادلی شکننده
برای مدتی، این ترتیبات جواب داد. دستگیری‌ها کاهش یافت، اخراج‌ها کند شد و به نامه‌های سفارت احترام گذاشته شد. در طول سال ۲۰۲۴، روند رسیدگی به درخواست‌ها توسط ایالات متحده ادامه یافت، پاکستان تا حد زیادی به تعهد خود به خویشتنداری عمل کرد و متحدان افغانستان با تکیه بر تفاهمی که سال قبل حاصل شده بود، در پاکستان باقی ماندند. این سیستم ناقص بود، اما کار می‌کرد.
۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴
جابجایی‌های CARE، مسکن پایدار ایالات متحده و اتکا
به عنوان بخشی از تلاش‌های دولت ایالات متحده برای جابجایی افغان‌ها، هماهنگ‌کننده تلاش‌های جابجایی افغان‌ها (CARE) افغان‌ها را از طریق زمینی از افغانستان به پاکستان منتقل کرد، از جمله پناهندگان، متقاضیان ویزای مهاجرت ویژه (SIV) که منتظر مصاحبه بودند و سایر افرادی که مسیرهای مهاجرتی ایالات متحده در انتظارشان بود. این افراد در مدت زمان رسیدگی به پرونده‌هایشان در مسکن‌های تحت حمایت دولت ایالات متحده اسکان داده شدند. برای بسیاری، این مسکن‌ها یک نقطه گذار بودند، نه یک مقصد.
به افرادی که به خانه‌های CARE آورده می‌شدند، این باور القا می‌شد که پس از تکمیل روند رسیدگی به پرونده‌شان، به ایالات متحده نقل مکان خواهند کرد. با تکیه بر این تصور، بسیاری از آنها دارایی‌های باقی‌مانده خود را در افغانستان فروختند، پس‌انداز شخصی خود را تمام کردند و اندک ثباتی را که برایشان باقی مانده بود، از دست دادند.
این جابجایی و پشتیبانی مسکن، جان انسان‌ها را نجات داد و امکان ادامه روند رسیدگی به پرونده را فراهم کرد. همچنین باعث ایجاد وابستگی عمیق به پیگیری‌های ایالات متحده شد. اکثر افراد پس از استقرار در مسکن‌های تحت حمایت ایالات متحده در پاکستان، نمی‌توانستند با خیال راحت به افغانستان بازگردند، دیگر خانه، معیشت یا دارایی برای بازگشت نداشتند و هیچ وسیله مستقلی برای ماندن قانونی در پاکستان نداشتند.
نوامبر ۲۰۲۴: جابجایی خانه‌ها
در نوامبر ۲۰۲۴، سازمان CARE شروع به حذف برخی از افغان‌ها از مسکن در پاکستان کرد که پرونده‌هایشان متوقف شده یا دیگر واجد شرایط دریافت حمایت مستمری نبودند. CARE تصریح کرد که این تصمیمات، تصمیمات مربوط به مهاجرت یا واجد شرایط بودن برای ویزا نیستند، بلکه تصمیمات مربوط به حمایت مستمری مربوط به اداره مسکن هستند.
وکلا نگرانی‌های فوری خود را در مورد زمان و عواقب این جابجایی‌ها ابراز کردند. این افراد توسط خود دولت ایالات متحده به مسکن منتقل شده بودند، بسیاری از آنها برای مدت طولانی منتظر بودند و چندین نفر بعداً تأیید یا مجوز رئیس مأموریت را برای ادامه کار دریافت کردند، که نشان می‌دهد پرونده‌های متوقف شده لزوماً پرونده‌های غیرقابل قبول نیستند.
این جابجایی‌های مسکن باعث فروپاشی بعدی توافق ایالات متحده و پاکستان نشد. اما آسیب‌پذیری بخشی از افغان‌ها در پاکستان را تنها چند ماه قبل از توقف کامل روند رسیدگی به درخواست‌هایشان در ایالات متحده، افزایش داد.
ژانویه ۲۰۲۵
پردازش متوقف می‌شود و چیدمان به هم می‌ریزد
در ژانویه ۲۰۲۵، دولت ترامپ روند رسیدگی به پناهندگان را متوقف کرد. این تصمیم به روند رسیدگی به پناهندگان آمریکایی در پاکستان پایان داد، تعهد ایالات متحده مبنی بر توافق پاییز ۲۰۲۳ را نقض کرد و انگیزه خویشتنداری پاکستان را از بین برد. پاکستان تقریباً بلافاصله آزار و اذیت، بازداشت و اخراج افغان‌های مرتبط با ایالات متحده را از سر گرفت.
اسلام آباد به عنوان پست پیش فرض پس از ژانویه 2025
پس از ژانویه ۲۰۲۵، دولت ایالات متحده تصمیم جداگانه و مهمی نیز گرفت. از آنجا که هیچ خدمات کنسولی ایالات متحده در افغانستان وجود ندارد، وزارت امور خارجه اسلام آباد را به عنوان مرکز اصلی پردازش پرونده‌های اتباع افغانستان اعلام کرد. این نامگذاری:
- بدون هماهنگی قبلی با پاکستان انجام شد.
- برای اکثر دسته‌های ویزای افغانستان، از جمله ویزای خانوادگی و سایر ویزاهای مهاجرتی و غیرمهاجرتی، اعمال می‌شود.
- شامل ویزای مهاجرت خاص افغانستان (SIV) که از چارچوب قانونی و عملیاتی جداگانه‌ای پیروی می‌کند، نمی‌شود.
- تقاضای افغانستان را در زمانی که ظرفیت پردازش در حال کاهش بود، نه افزایش، بیشتر به اسلام آباد متمرکز کرد.
برای بسیاری از افغان‌ها در پاکستان، این به معنای الزام به ماندن در پاکستان برای پیگیری ویزا، قرار گرفتن در معرض اقدامات اجرایی در حین انتظار و نداشتن هیچ پست جایگزینی بود. این تصمیم دقیقاً در همان لحظه‌ای که حمایت [از آنها] لغو می‌شد، خطر را تشدید کرد.
فوریه ۲۰۲۶
نامه دوم به پاکستان
در ۹ فوریه ۲۰۲۶، همزمان با اینکه گزارش‌ها حاکی از آن بود که مقامات پاکستانی به سمت اخراج افغان‌هایی که به طور خاص منتظر اسکان مجدد در ایالات متحده بودند، حرکت می‌کنند، AfghanEvac دوباره نامه‌ای نوشت، این بار به رئیس جمهور آصف علی زرداری و سفیر رضوان سعید شیخ در واشنگتن. در این نامه، تفاهم‌نامه پاییز ۲۰۲۳ و چگونگی فروپاشی آن شرح داده شده بود، اذعان شده بود که پاکستان تا سال ۲۰۲۴ تا حد زیادی به تعهدات خود عمل کرده است و توقف روند رسیدگی به درخواست‌های پناهندگی در ایالات متحده در ژانویه ۲۰۲۵ به عنوان تصمیمی که این توافق را نقض کرده بود، ذکر شده بود.
این طرح از پاکستان سه چیز را درخواست کرد: توقف فوری دستگیری، بازداشت و اخراج افغان‌هایی که در مسیر مهاجرت به ایالات متحده قرار دارند؛ بازگرداندن به رسمیت شناختن نامه‌های سفارت ایالات متحده یا مدارک معادل آن، به عنوان مبنایی برای حفاظت موقت؛ و زمان و فضا برای از سرگیری تعامل دیپلماتیک به سمت یک راه‌حل انسانی و منظم.
اکتبر تا نوامبر ۲۰۲۶
ایالات متحده، پاکستان را به مسیر اخراج مهاجران تبدیل می‌کند
فصل جدید در جهت مخالف پیش می‌رود. به مدت پنج سال این سوال مطرح بود که آیا پاکستان افغان‌های مرتبط با آمریکا را به افغانستان بازمی‌گرداند یا خیر. اکنون خود ایالات متحده افغان‌های بازداشت شده در آمریکا را به پاکستان می‌فرستد، در حالی که می‌داند از آنجا به کجا می‌روند.
از اواسط اکتبر ۲۰۲۶، به افغان‌هایی که در بازداشت اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) در حداقل ۱۱ ایالت بودند و بسیاری از آنها در زمان ورود به فرودگاه‌ها بازداشت می‌شدند، گفته شد که برای اخراج به پاکستان منتقل می‌شوند. در ۲۶ اکتبر، بلومبرگ لا گزارش داد که دولت قصد دارد افغان‌های بازداشت‌شده، از جمله بستگان افرادی که در کنار نیروهای آمریکایی خدمت می‌کردند، را به پاکستان اخراج کند. در یک اظهارنامه سوگند که در ۳۰ اکتبر در یک پرونده فدرال در ناحیه شرقی ویرجینیا ثبت شد، یک افسر ناظر اخراج اداره مهاجرت و گمرک آمریکا اظهار داشت که مقصد نهایی پرواز از الکساندریا، لوئیزیانا، پاکستان خواهد بود و سپس به افغانستان منتقل خواهد شد. همین افسر یک هفته قبل سوگند یاد کرده بود که پرواز در افغانستان فرود خواهد آمد. در دستور اخراج در آن پرونده، نام افغانستان ذکر شده است. هیچ قاضی مهاجرتی اخراج به پاکستان را تأیید نکرده است.
اینکه آیا پاکستان رسماً با پذیرش این پرواز موافقت کرده است یا خیر، مشخص نیست. آنچه مشخص است، نتیجه‌ی آن برای افراد حاضر در آن است. پاکستان دو سال را صرف اخراج افغان‌ها از مرز کرده است و طالبان کاملاً حق دارد که بستگان کسانی را که با ایالات متحده همکاری کرده‌اند، هدف قرار دهد.
چه چیزی مانع آن می‌شود؟
قانون دو حزبی TPS افغانستان (HR 9899 / S. 5308) با بررسی کامل صلاحیت‌ها، از افغان‌هایی که از قبل در ایالات متحده هستند، در برابر اخراج به دست طالبان تا اول ژوئیه ۲۰۲۹ محافظت می‌کند. دادخواست اخراج از مجلس نمایندگان برای اجبار به رأی‌گیری در ۹ نوامبر به نتیجه می‌رسد. ابزار اقدام AfghanEvac شما را از طریق تلفن و نامه به اعضای کنگره و کاخ سفید متصل می‌کند.
جایی که اوضاع ایستاده است
خطر تازه برای ده‌ها هزار متحد افغان
امروز، ده‌ها هزار نفر از متحدان افغان در پاکستان با خطر جدیدی روبرو هستند. اخراج‌ها تا سال ۲۰۲۶ در مقیاس وسیعی ادامه داشته است.
برای افغان‌هایی که پرونده‌های آمریکایی دارند، پیامد عملی بدون تغییر باقی مانده است. خط لوله جابجایی که قرار بود آنها را از پاکستان خارج کند، متوقف شده است و کمپ السیلیه در قطر که در 30 سپتامبر 2026 تقریباً تا ژوئن 2027 تمدید شده بود، مهاجران جدید را نمی‌پذیرد.
چرا این قابل پیش‌بینی بود؟
مدافعان سال‌ها هشدار دادند که حمایت‌های موقت نمی‌توانند به طور نامحدود ادامه یابند، تأخیرها خطر را افزایش می‌دهند و پناهندگان بهای آن را خواهند پرداخت. این هشدارها درست از آب درآمدند.
افغان‌هایی که بیشترین آسیب را دیدند، از راهنمایی‌های ایالات متحده در حین تکامل آن پیروی کردند، با حسن نیت منتظر ماندند، هیچ کنترلی بر تصمیمات سیاسی ژانویه ۲۰۲۵ نداشتند و از قبل مستند، فهرست شده و برای هر دو دولت شناخته شده بودند. خطری که اکنون با آن مواجه هستند نتیجه سردرگمی یا سوءتفاهم نیست. این پیامد پایین‌دستی تصمیمات سیاسی است.
موضع افغان اوک
آسیب قابل پیش‌بینی، آسیب قابل قبول محسوب نمی‌شود. این خانواده‌ها به دلیل شرایطی کاملاً خارج از کنترل خود مجازات می‌شوند و این هنوز هم اشتباه است. AfghanEvac خواستار توقف فوری دستگیری‌ها، بازداشت‌ها و اخراج افغان‌هایی است که در مسیر مهاجرت به ایالات متحده قرار دارند؛ به رسمیت شناختن نامه‌های سفارت ایالات متحده یا مدارک معادل آن به عنوان مبنایی برای حمایت موقت؛ و زمان و مکان برای از سرگیری تعامل دیپلماتیک و روند قانونی است. جان انسان‌ها به آن بستگی دارد.
در یک نگاه
جدول زمانی رویدادهای کلیدی
- ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶
یک افسر ICE در ناحیه شرقی ویرجینیا سوگند یاد می‌کند که منشور از الکساندریا، لوئیزیانا در پاکستان فرود خواهد آمد و سپس به افغانستان منتقل خواهد شد. AfghanEvac بیانیه‌ای صادر می‌کند و کمپین Stop the Flight را آغاز می‌کند.
- ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶
بلومبرگ لا گزارش می‌دهد که دولت قصد دارد افغان‌های بازداشت‌شده، از جمله بستگان افرادی که در کنار نیروهای آمریکایی خدمت کرده‌اند، را به پاکستان اخراج کند. از اواسط ماه اکتبر، بازداشت‌ها در محل‌های بازرسی معمول گزارش شده بود.
- ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶
کمپ السیلیه در قطر تقریباً تا ژوئن ۲۰۲۷ تمدید شده است. این کمپ مهاجران جدید را نمی‌پذیرد.
- ۱ ژانویه تا ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۶
گزارش‌ها نشان می‌دهد که دستگیری‌ها و اخراج افغان‌ها از پاکستان در این دوره بیش از ۸۰ هزار نفر و از زمان آغاز این کمپین در سال ۲۰۲۳ بیش از ۲.۶۸ میلیون نفر بوده است.
- ۹ فوریه ۲۰۲۶
افغان اوک به رئیس جمهور زرداری و سفیر شیخ نامه می‌نویسد و از پاکستان می‌خواهد که دستگیری، بازداشت و اخراج افغان‌ها در مسیرهای مهاجرتی ایالات متحده را متوقف کند، به رسمیت شناختن نامه‌های سفارت ایالات متحده را احیا کند و فضایی برای دیپلماسی از سر گرفته شده فراهم کند.
- بعد از ژانویه ۲۰۲۵
وزارت امور خارجه بدون هماهنگی قبلی با پاکستان، اسلام آباد را به عنوان مرکز اصلی پردازش اکثر دسته بندی های ویزای افغانستان (نه ویزای SIV) اعلام می کند.
- ژانویه ۲۰۲۵
دولت ترامپ روند رسیدگی به پرونده‌های پناهندگان را متوقف می‌کند. تعهد ایالات متحده که زیربنای توافق‌نامه ۲۰۲۳ بود، نقض می‌شود و پاکستان تقریباً بلافاصله آزار و اذیت، بازداشت و اخراج افغان‌های مرتبط با ایالات متحده را از سر می‌گیرد.
- نوامبر ۲۰۲۴
سازمان CARE شروع به خارج کردن برخی از افغان‌ها از مسکن‌های تحت حمایت ایالات متحده در پاکستان کرده است که پرونده‌هایشان متوقف شده تلقی می‌شود. CARE این موارد را به عنوان تصمیمات مربوط به حمایت توصیف می‌کند، نه تصمیمات مهاجرتی.
- 2024
یک تعادل شکننده. روند رسیدگی به پرونده‌ها در ایالات متحده ادامه دارد و پاکستان تا حد زیادی به تعهد خود برای خویشتنداری پایبند است.
- نوامبر ۲۰۲۳
پس از تعاملات پایدار در سطح بالا، ایالات متحده و پاکستان به یک تفاهم عملی که شامل یک جمعیت مشخص و مستند می‌شود، دست می‌یابند. نامه‌های سفارت برای هر فرد موجود در لیست صادر می‌شود.
- اکتبر ۲۰۲۳
سازمان «افغانستان ایواک» نامه‌ای رسمی به مقامات ارشد پاکستانی ارسال می‌کند که توسط گروهی از سفرای سابق ایالات متحده، ژنرال‌های بازنشسته و رهبران بشردوستانه امضا شده است. نماینده ویلیام کیتینگ و دیگر اعضای کنگره مکاتبات موازی ارسال می‌کنند و خواستار ایجاد مرکز پشتیبانی اسکان مجدد و خویشتنداری می‌شوند.
- ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴
سازمان CARE، افغان‌ها را از طریق زمینی از افغانستان به مسکن‌های تحت حمایت دولت ایالات متحده در پاکستان منتقل می‌کند تا پرونده‌هایشان بررسی شود.
- ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳
روند رسیدگی به پناهندگان همچنان کند است، تمدید ویزا و اخذ مجوز خروج دشوارتر شده است و پاکستان فشارهای اجرایی را به صورت موجی افزایش می‌دهد.
- ۱ اکتبر ۲۰۲۲
طرح استقبال پایدار (During Welcome) جایگزین عملیات استقبال از متحدان (Operation Allies Welcome) شد و به پناهندگان P1 و P2 در داخل افغانستان اجازه می‌دهد تا به پشتیبانی جابجایی دسترسی داشته باشند.
- اواخر ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲
ده‌ها هزار پناهنده افغان، اکثراً با ویزای کوتاه‌مدت یا بدون وضعیت قانونی بادوام، خود را به پاکستان می‌رسانند تا منتظر روند رسیدگی به درخواست‌هایشان در ایالات متحده باشند.
- آگیست۲۰۲۱
دولت افغانستان سقوط می‌کند و ایالات متحده عقب‌نشینی می‌کند. به افغان‌هایی که درخواست پناهندگی داده‌اند گفته می‌شود که ایالات متحده نمی‌تواند به آنها کمک کند مگر اینکه آنها به طور فیزیکی در یک کشور ثالث حضور داشته باشند.
عمیق‌تر برو
نامه فوریه ۲۰۲۶ به پاکستان را بخوانید
نامه ۹ فوریه ۲۰۲۶ اداره مهاجرت افغانستان به رئیس جمهور زرداری و سفیر شیخ و نسخه کوتاه این توضیح در زیر لینک شده است. توضیحات ما در مورد موانع جابجایی، کمپ سیلیه و وضعیت فعلی برنامه ویزای مهاجرت خاص، بقیه مراحل را پوشش می‌دهد.
توضیحات مرتبط
این توضیح، خلاصه‌ای از سیاست‌های عمومی و تحولات حقوقی را برای اهداف اطلاع‌رسانی ارائه می‌دهد و مشاوره حقوقی نیست. برای راهنمایی در مورد پرونده خود، با یک وکیل مهاجرت واجد شرایط یا نماینده معتبر وزارت دادگستری مشورت کنید. این مطلب با مشورت وکلا، مقامات سابق دولت ایالات متحده و خانواده‌های حاضر در این فرآیند تهیه شده است. سوالات یا اصلاحات: contact@afghanevac.org
آیا از دولت ایالات متحده اخطار یا نامه‌ای دریافت کرده‌اید؟ آنچه را که مشاهده می‌کنید با تیم متخصص ما در میان بگذارید .